خدا حسین علیه السلام را آفرید تا بهانه ای برای بخشش داشته باشد او طالب گذشت از عصیان خلق است ولی چه کند که کمتر کسی لیاقت یاقوت عفو الهی را دارد حسین علیه السلام برای حفظ نام خدا و تداوم راه رسیدن به او از همه چیز خود گذشت و کانون کل بلایای خلقت شد.
محرم که می آید اوج عشقبازی توسط کسانی اتفاق می افتد که واسطه فیض الهی هستند.بار این فیض و علمداری این میدان عشق و احساس و عاطفه پاک بیشتر بر دوش کسانی هست که مداح یا شاعر اهلبیت(علیه السلام ) می باشند.
البته سخنرانان قطب معرفتی هستند ولی باز آن بار اصلی بر دوش این بزرگواران است.
در روایات مختلفی از اهلبیت(علیه السلام ) از این عزیزان تجلیل شده است. که واقعا عمق مقام این عزیزان را نشان می دهد.
علت این مقام ، علمداری این عزیزان است . شاید الان مداحی کار شاقی نباشد اما زمانی کسی به مدح امام علی(علیه السلام ) زبان می گشود زبانش را می بریدند و کربلا رفتن با بریدن دستها میسر بود
وظیفه مستمعین هم تجلیل و تکریم از این عزیزان است و احترام به آنان احترام به اهلبیت(علیه السلام ) و سیره آن قله های معرفت می باشد.
اما نکته بزرگ و مهم:
گاهی مشاهده می شود که آنقدر در مداح یا شاعر غرق می شویم که او را بزرگتر از خودش می دانیم. آیا همه مداحان شأنیت آن را دارند؟ که این خودش جای بحث دارد . چون حقیر بارها دیده ام که چه مداحانی که در عمل اصلا شبیه گفته هایشان نیستند.
از آن طرف ما گاهی یادمان می رود که آنها واسطه فیض هستند نه خود فیض . قرار است با آنها به اهلبیت(علیه السلام) برسیم نه اینکه آنقدر محوشان شویم که..
البته این ایپدمی است.که در جامعه مشاهده می شود. شیفتگی به شخصیتها! به یازیگران، هنرمندان و..
البته مداحان و شاعرانی هستند که بلاشک باید بزرگشان داشت اما نباید آنها را بت کرد. آنها نیز همچون ما انسانهایی هستند که ممکن است دارای گناه صغیره یا خدای ناکرده کبیره باشند.
اگر زیاد بزرگشان کنیم ممکن است عجب آنها را فرا گیرد و مقصرش هم ما هستیم.
امیدوارم حرفم را آنطور که میخواستم برسانم.
خلاصه اش شد:
هرچیز را به اندازه ای که هست بزرگشان داریم نه کم نه زیاد و الا هم در حق او جفا کرده ایم و هم در حق خود.



